Fatmanın oğlunun papağı...
Ağaclar çiçəklədi, hava isindi.
Bu qışdan da sağ-salamat çıxdığımıza sevindik...
Təbiətin ən əziz qonağını qarşıladıq.
Bahar gəldi.
Bayram sona çatdı...
Sevincimizin kədərdə necə əridiyini bilsəydi, gəlməzdi bahar...
***
Təamlar yavaş-yavaş çəkildi süfrəmizdən.
Boyat plovumuz, şəkərbura, paxlavamız da tükəndi artıq.
Xonçadakı şirnilər azaldıqca acılarımız artdı.
Televizordan Kosanın ayağı çəkildikcə ehtiyac başladı ürəyimizi ayaqlamağa.
Telefon, səsini uddu.
Borcları hesablamaq vaxtıdı.
***
Hər bayramımız beləcə sevinc qarışıq kədərlə keçir.
Bir-birimizə qoşulub sevinir, öz içimizə çəkilib kədərlənirik.
Qayğılı-qayğılı gəzirik şəhərin küçələrində.
Novruz endirimlərinin yazıldığı vitrinlərin önündən laqeydcəsinə keçirik.
Bayramları bayram kimi yaşaya bilmirik, ruhumuzda hiss etmirik.
Yeknəsəq günlərimiz başlayır bayramın ardından.
***
Cavanşir küçəsində yaşayanda Fatma adlı qonşumuz vardı.
Fevral ayının ilk çərşənbə axşamından başlayaraq mart ayı bitənə kimi oğlu papaq atırdı.
Apreldən növbəti fevrala qədər Fatma, utana-utana ərki çatan qonşulara gah qəndə gəlirdi, gah çörəyə, gah da yağa...
Novruzu səbrsizliklə gözləyirdilər...
Hardan yadıma düşdü Fatma?
Elə gözəl unutmuşdum ki...
Son Xəbərlər
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
