El Roman 2000-ci ildə Yevlax şəhərində anadan olub, əslən Şuşalıdır. Erkən yaşlarından ədəbiyyata maraq göstərən müəllif 2018-ci ildən etibarən aktiv şəkildə yaradıcılıqla məşğul olmağa başlayıb. Bu müddət ərzində ədəbi axtarışlarını davam etdirərək, öz üslubunu formalaşdırıb.

“Qafqazinfo” gənc şairin bir neçə şeirini təqdim edir:

Bu gecə batmadım qızılgüllərə,

sənin də yuxuna daş qarışdımı?

Yağan yağışdımı?

görən, yağmağa

sən evdən çıxanda başlamışdımı?

Səni xar edəni indi yar etmək,

sanki bir diyarı min diyar etmək.

Yağışlı havada intihar etmək

bütün səhralara ismarışdımı?

Sevgilim,

Allaha bu yer kürəndə

halallıq vermişdim hər öskürəndə.

Bərk-bərk tapşırmışdım, səni görəndə

demişdim, xoş danış, xoş danışdımı?

Gəlirəm heç nəsiz,

sənsiz, atasız,

belim tapançasız, cibim fotosuz,

bıçağım itisiz, köynək ütüsüz,

gedəndə baxaydın kaş, qırışdımı?

Buludlar solumdan, quşlar sağımdan

yanına uçardı Qoşqar dağından.

Görəsən, hələ də baş barmağından

saçının ucuna beş qarışdımı?

Bu gecə batmadım qızılgüllərə,

sənin də yuxuna daş qarışdımı?

Yağış tanışdımı?

görən, yağmağa

Mən evdən çıxanda başlamışdımı?

***

- Yerek...

Ratsiyadan səs gəlir:

- Canıyev, yerini de!

- Təpənin “A” nöqtəsi!

Ratsiyadan səs gəlir:

- Əbdülov, yerini de!

- Təpənin “B” nöqtəsi!

- Erku...

On üç yaşlı Göyərçin

giley tökür kağıza:

“Ehh, bu riyaziyyat da

yığıb məni boğaza!

“A”dan “B”yə məsafə

Nə bilim, nə qədərdi?

atam olsa, bilərdi...”

“Canıyev,

aradakı məsafəni xəbər ver!”

- Ratsiya hələ susmur...

İnsanlar özlərinə yaxşı təsəlli verir:

“Ordu müharibəni nə olsun, hələ udmur?

əsas odu, uduzmur...”

- Mek!

Bu vaxt bir mərmi deşir

buludların bağrını.

Silahlar da diksinir

Partlayışın səsinə...

O partlayış,

əsgəri tutub “A” nöqtəsindən

atır “B” nöqtəsinə...

“Tapdım, anacan, tapdım!

Məsafə əlli metr!" - bərk qışqırır Göyərçin...

“Canıyev, nə baş verir?!” - Ratsiya ağı deyir...

birdən

əlaqə itir...

sonuncu nəfəs ilə,

Canıyev ratsiyanı dodağına gətirir.

Xırıltılı səs ilə:

“Komandir, əlli metr...”

***

Yarasalar

Bir qoca dedi ki, hələ diriydi

dünən gömüləndə o qız torpağa.

Gəldiyi yerlərə qayıtdı hər şey –

adamlar torpağa, kağız torpağa...

Göyərsə göylərdə bir ağ göyərçin

Bu işə göylər də gülərdi, gərçi...

Sonra da darıxıb bu boz şəhərçün

Gəlib bulaşardı o toz-torpağa.

İstəsən, küləyə çevrilərəm

və

Saçların tərəfə çevrilərəm,

gəl.

Sən kimin olmusan min illər əvvəl?

adını oxudum cam kasalardan...

Deyən olmadımı vaxtı dayandır?

Tanrıyam, bilmirəm yerin hayandır...

Mağara ağzında cığara yandır,

məni də bir dəfə yada sal orda...

Mağara?!

görəsən, nəyin nəsidir?

Mağara – dağların əsnəməsidir.

Tərsinə asılmış quş qəfəsidir

Belə eşitmişəm yarasalardan...

Bir qoca dedi ki, hələ diriydi

dünən gömüləndə o qız torpağa.

Sonra...

Gəldiyi yerlərə qayıtdı hər şey-

adamlar torpağa, kağız torpağa...

***

Qadınların yarısı

Bir gün dərdiyin çiçək səni içinə çəksə,

Sevdiyin həmin adam deyəcək ki, çiçəksən...

Həmin gecə yuxuda özünü görəcəksən-

Dodaqların qırmızı, saçın uzun, laap uzun...

Çöldə eşidəcəksən çirkinliyin səsini,

Evdə atan yeyəcək tikənin yekəsini.

İçində hiss edəndə təklik təhlükəsini,

Səndən soruşacaqlar, kimin qızısan, qızım?

Getmək istəyəcəksən, yolun tən yarısında

Ətirini, donunu, onu unutmasan da,

O gün unudacaqsan bir kitabı masanda

Bir də açılmayacaq otağının qapısı...

Bir az qocalacaqsan, bir az əsəcək dizin,

Bir az huşun itəcək, bir az əlinin duzu,

Yollara baxacaqsan, belə laap uzun-uzun...

Öləndə belə ölür qadınların yarısı.

Bir də açılmayacaq otağının qapısı...

Öləndə belə ölür qadınların yarısı...

“Saçın uzun, laap uzun, dodaqların qırmızı...

Üzüntün tanış gəlir, kimin qızısan, qızım?”